Penantian dua dekad demi segulung diploma

Bukan dua, tiga, mahupun lima tahun, tetapi Encik Muhammad Khairi Mohamad Shah perlu menunggu 20 tahun untuk akhirnya meraih ijazah diploma.

Baginya, perjalanan itu bukan sekadar tentang kertas kelayakan, tetapi tentang menebus masa silam, memperbaiki diri, dan menjadi seorang anak, ayah, dan bos yang lebih baik.

Mengimbas kembali saat beliau tidak menghabiskan pengajian di Politeknik Nanyang (NYP) pada usia 16 tahun, Encik Khairi berkata:

“Saya bukan berhenti sekolah, tetapi saya dibuang sekolah kerana mempunyai Gred Purata Mata (GPA) yang rendah.

“Ibu saya rasa sedih kerana sebagai seorang guru, beliau mempunyai harapan agar saya menjadi pelajar yang bijak.

“Pada waktu itu, saya mematikan perasaan kerana tidak sanggup menanggung beban emosi akibat mengecewakan ibu saya.”

Kini, Encik Khairi, 36 tahun, merupakan salah seorang pemegang diploma dari Politeknik Temasek (TP) setelah menamatkan pengajiannya dalam kursus Diploma Amalan Perniagaan (Pentadbiran Perniagaan) pada 11 Mei.

Ketika di NYP dahulu, beliau memilih untuk mengikuti Diploma dalam Pengurusan Perniagaan Sukan dan Kesejahteraan kerana minat mendalamnya terhadap bola sepak.

Namun, anak sulung tiga beradik itu kemudian menyedari bahawa kursus tersebut lebih kepada aspek perniagaan daripada sukan.

“Saya tidak minat langsung dengan perniagaan. Saya cuma mahu jadi pemain atau jurulatih bola sepak, bukan seorang usahawan.

“Oleh kerana itu, disiplin saya di sekolah merosot. Saya pun jarang hadir kelas dan gred saya jatuh. Itu yang akhirnya menyebabkan saya dibuang sekolah.

“Itu kali pertama saya rasa gagal. Saya sedih tetapi lama-lama saya biasakan diri untuk tidak rasa apa-apa,” jelas Encik Khairi.

Beliau memperoleh 233 mata untuk Peperiksaan Tamat Sekolah Rendah (PSLE) dan kira-kira 15 mata untuk L1R4 bagi peperiksaan Sijil Am Pelajaran (GCE) Peringkat ‘O’.

Tanpa kelulusan formal, beliau membina kerjayanya berbekalkan minat dan kemahiran kreatif dalam fotografi dan videografi.

Pada 2013, Encik Khairi mengasaskan Wolfpac Productions, sebuah perniagaan produksi media yang kini mengendalikan projek korporat dan perkahwinan.

Namun, bertahun-tahun mengemudi dunia perniagaan tanpa asas akademik dalam bidang perniagaan mula membuatnya menyedari bahawa beliau memerlukan pendidikan formal.

“Semasa saya baru memulakan Wolfpac, saya belajar daripada seorang pemilik perniagaan dan selepas beberapa bulan, saya sedar saya tidak dapat belajar apa-apa lagi daripadanya.

“Saya perlukan lebih ilmu dan ilmu yang berbeza jadi saya belajar daripada orang lain pula. Kemudian, saya cari orang seterusnya dan belajar daripadanya.

“Selepas tujuh atau lapan tahun, saya mula menyedari bahawa tiada pemilik perniagaan lain yang mungkin mempunyai hala tuju yang sama seperti saya,” ujarnya.

Beliau turut menyatakan bahawa ramai pemilik perniagaan yang ditemuinya turut belajar secara sendiri tanpa “sistem yang betul untuk diikuti”.

Perkara itulah yang akhirnya mendorong Encik Khairi, bapa satu anak kecil, untuk melanjutkan pengajian secara sambilan di TP pada 2023.

Namun, beliau mengakui keputusan untuk kembali ke bangku sekolah datang dengan cabaran besar di samping mengimbangi tanggungjawab sebagai seorang suami, bapa, dan pemilik perniagaan.

Kelasnya bermula selepas waktu kerja, dari 6 petang hingga 10 malam, dan diadakan tiga kali seminggu secara dalam talian dan bersemuka.

“Ada masa saya keluar rumah, anak saya masih tidur. Bila balik rumah, dia dah tidur. Kalau sebulan macam itu, memang saya tidak dapat jumpa dia.

“Orang selalu kata, ‘Penting untuk berkorban demi mencari keseimbangan antara sekolah, kerja dengan keluarga.’

“Tetapi apa yang saya sedar adalah apabila kita berkorban, sebenarnya tidak ada lagi keseimbangan.

“Kalau kita cuba cari masa, kita tidak akan menemuinya. Kita kena cipta masa. Kita memang akan penat, tetapi tetap kena buat,” terangnya.

Encik Khairi turut berdepan ujian lain sepanjang tempoh pengajian di TP, termasuk pembedahan lutut akibat kecederaan ligamen krusiat anterior (ACL), serta cabaran mengurus pekerja.

Tambahnya, beliau kehilangan beberapa kakitangan berkebolehan atas kekurangannya sendiri, khususnya dalam menunjukkan empati atau cara mengurus perasaan mereka.

“Kursus diploma saya bukan sahaja mengajar tentang aspek perniagaan, tetapi ia juga mengajar saya tentang empati, komunikasi, dan cara faham orang lain.

“Apa yang saya pelajari di sekolah telah saya terapkan secara langsung di Wolfpac,” katanya.

Walaupun terfikir ingin menghentikan pengajian di TP atas cabaran yang dilaluinya, Encik Khairi memilih untuk meneruskannya kerana tidak mahu mengecewakan keluarganya, terutama sekali ibu beliau.

Bagi Encik Khairi, diploma itu bukan untuk membuktikan orang lain salah, tetapi untuk membuktikan kepada dirinya sendiri bahawa beliau tidak lagi seperti dahulu.

Apabila ditanya makna di sebalik kejayaannya meraih diploma itu, beliau berkata:

“Saya rasa lega kerana saya terhutang budi kepada ibu saya yang merupakan pencari nafkah tunggal ketika saya kecil.

“Ibu saya seorang guru yang berdisiplin dan beliaulah inspirasi utama dalam hidup saya.

“Daripada bangun awal setiap hari, hingga bekerja tanpa jemu untuk membesarkan keluarganya, pengorbanan itulah yang mendorong saya.

“Saya mungkin tidak boleh jadi macam ibu saya, tetapi sekurang-kurangnya saya boleh membuatnya bangga.”